Osobowość wychowawcy
Skuteczność jego działania wychowawczego zależy od jego osobistego przykładu, od jego własnej dyscypliny, od jego przodownictwa. Jeżeli jest autorytetem naukowym, jeżeli stanowczo i konsekwentnie wymaga, jeżeli traktuje poważnie swoje obowiązki, jeżeli nie pobłaża zjawiskom niepożądanym, jeżeli czynnie ingeruje w zjawiska i procesy zachodzące w uczelni i poza nią, ma wtedy daleko większe szanse zdobycia uznania wychowanków i pociągnięcia ich swoim przykładem. W uniwersytetach typu humboldtowskiego tacy wychowawcy tworzyli wielkie szkoły naukowe, skupiali koło siebie wybitne indywidualności. W naszych uczelniach zatłoczonych dziesiątkami tysięcy studentów trzeba oddziaływać na wielkie zespoły i uczyć zalet organizowania życia zbiorowego, zbiorowej współpracy, zasad konsekwentnego postępowania i służenia ideałowi wychowawczemu przez sprawiedliwe i konsekwentne postępowanie, przez rzetelne traktowanie przepisów, przez konsekwentne wymaganie obowiązków, a przede wszystkim przez przykład całego zespołu nauczycielskiego. Wtedy prawdopodobieństwo, że nasi wychowankowie uznają przekazywany im ideał wychowawczy za własny i będą gc realizowali w życiu, jest największe. Lecz jeśli wychowankowie zdają sobie sprawę z tego, że wychowawcy traktują ten ideał niezbyt poważnie, nie będą się do niego stosować. Szczerość wychowawcy, otwarte mówienie o wszystkich trudnych sprawach, prawdomówność - którą Kotarbiński uważs za najważniejszy warunek powodzenia pracy wychowawczej - są tymi warunkami podstawowym: powodzenia wychowywania.